Fatsa'da bir gece vaktiydi. Dalgalar siyahlar içindeki suda ışığın beyaz aksini göstererek akmaktaydı kıyıya. .Kıyıda ben vardım, düşlediklerim ve gerçekleşemeyecek olanlarım vardı. Sonra dalgalar duruldu, ben dinlendim. O anda kulağıma bi fısıltı kondu. Fısıltı büyük bi yakarışa dönüştü. Bir türkü yükseldi önce göğe sonra yüreğime. Hikayesini bilmediğim ve asla öğrenemediğim bi adam denize karşı bi türkü yaktı inceden. Maphushanelere güneş doğmuyor dedi adam. İçimde bi şeyler havalandı, gözlerim doldu.
Fatsa'da bir gece vaktiydi. Etrafta yabancılığın sesini içli bir türkü sesi bölmüştü. Ben o gün bir türküye sessizce eşlik ettim. Bir hikayeyi kendi cümlelerimle tamamladım ve ilk defa bir bilinmezi bilmeye çalışmadan; olduğu gibi kabullendim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder