KARA

Soluğu kesildi bülbülün 

Kanatları siyaha boyandı 

Yıkıntılar arasında bir hıçkırıktı adı 

Soluğu kesildi bebeğin

Ağlayan teni bi bilinmeze boyandı

Hıçkırıktı adı ağlamaların

Bir yıl önce o salonda

Yüreğine vura vura adalet haykıran gururlu yazmanın

Tam da bugün bi benzeri yazıldı 

Havada boğuk bi bıkkınlık

Denizde koyu karanlık

Kadere inananlar için gecenin gölgesi yalnızca

Soluğu kesildi dalganın

Dalgası bile ağladı ölüme

Yıkıntılar içinde emekti adı

Boğuldu sesi, sevdası

Boğuldu dalgasız denizin kavgası

Fatsa

 

 Fatsa'da bir gece vaktiydi. Dalgalar siyahlar içindeki suda ışığın beyaz aksini göstererek akmaktaydı kıyıya. .Kıyıda ben vardım, düşlediklerim ve gerçekleşemeyecek olanlarım vardı. Sonra dalgalar duruldu, ben dinlendim. O anda kulağıma bi fısıltı kondu. Fısıltı büyük bi yakarışa dönüştü. Bir türkü yükseldi önce göğe sonra yüreğime. Hikayesini bilmediğim ve asla öğrenemediğim bi adam denize karşı bi türkü yaktı inceden. Maphushanelere güneş doğmuyor dedi adam. İçimde bi şeyler havalandı, gözlerim doldu. 

Fatsa'da bir gece vaktiydi. Etrafta yabancılığın sesini içli bir türkü sesi bölmüştü. Ben o gün bir türküye sessizce eşlik ettim. Bir hikayeyi kendi cümlelerimle tamamladım ve ilk defa bir bilinmezi bilmeye çalışmadan; olduğu gibi kabullendim.